Пять китайских систем вооружений, которых следует бояться Америке

sG7aRWL2MLE

Пять китайских систем вооружений, которых следует бояться Америке

Китай сменил концепцию «народной» войны, по которой НОАК полагалась на численное превосходство в живой силе и в пусть устаревшей, но вполне боеспособной технике для ведения войны на материковой части Китая. Сегодня китайская армия ускоренно модернизирует свои вооружения, которые способны обеспечить ей паритет в зоне «первой цепи островов», куда входят Курилы, Япония, Тайвань, Филиппины и Борнео.

1. Гиперзвуковая противокорабельная ракета Dong Feng-21D

Самым опасным оружием для сил США в Азиатско-Тихоокеанском регионе является противокорабельная баллистическая ракета среднего радиуса действия Dong Feng-21D . Ракета DF-21D специально предназначена для нападения на американские авианосцы, она способна преодолевать оборону целой военно-морской группировки.

После пуска и выхода в верхние слои атмосферы, ракета сбрасывает головную часть в виде спускаемого аппарата, летящего со скоростью в 10-12 Маха. Развиваемая скорость и создаваемая при этом кинетическая энергия, не говоря уже о боевой нагрузке гиперзвукового маневрирующего блока, может нанести серьёзный ущерб даже самым крупным кораблям.

Устанавливаемая на колесном шасси, DF-21D является мобильным комплексом, в связи с чем её трудно обнаружить перед пуском. А поскольку боевой блок ракеты летит с гиперзвуковой скоростью, его очень сложно сбить.

2. Истребитель Чэнду J-20

Прототип истребителя пятого поколения J-20 в настоящее время проходит демонстрационную фазу. Самолет обещает иметь большую дальность, высокую скорость и хорошие характеристики малозаметности, за счёт необычной конструкции с треугольным крылом, с большими передними носовыми рулями и с парой подфюзеляжных килей.

Есть предположения, что самолет оснащен современной РЛС с активной фазированной антенной решёткой и электрооптической системой наведения. В двух крупных внутренних отсеках вооружений могут размещаться ракеты класса «воздух-воздух», «воздух-земля» и «воздух-корабль».

Вероятнее всего, в задачу J-20 входит достижение превосходства в воздухе, перехват штурмовиков и бомбардировщиков, в том числе — истребителей-бомбардировщиков F/A-18 и бомбардировщиков В-1 и В-2. Обладая большой дальностью, J-20 может также осуществлять патрулирование над спорными территориями, прикрывая недавно объявленную Китаем опознавательную зону ПВО.

На вооружение J-20 поступит примерно в 2020 году.

3. Система противоспутникового оружия SC-19/KT-2

На протяжении десятилетий американские военные средства космического базирования давали ВС США значительные преимущества на поле боя.

У Китая имеется действующая система противоспутникового оружия SC-19. Являясь разновидностью системы DF-21, баллистическая ракета SC-19 оснащена кинетическим перехватчиком KT-2. После вывода в космос KT-2 наводится на цель инфракрасными датчиками. У KT-2 нет боевого заряда с взрывчатым веществом — перехватчик уничтожает спутники противника путем столкновения с ними.

В 2007 году кинетическим перехватчиком KT-2 был уничтожен устаревший китайский спутник. В мае 2013 года Китай запустил высотную ракету с радиотелеметрической аппаратурой для проведения экспериментов. Американская разведка считает, что на самом деле это были испытания противоспутниковой системы SC-19/KT-2. Считается, что ракета SC-19 может выводиться на среднюю околоземную орбиту, а это значит, что американские навигационные спутники могут оказаться в опасности, так что американское оружие с системами наведения на базе GPS может стать бесполезным.

4. Универсальный десантный корабль-док проекта 071

У Китая есть три универсальных десантных корабля проекта 071. Водоизмещение каждого 20 тысяч тон, а длина более 200 метров. Такой корабль может перевозить до батальона морской пехоты (400-800 военнослужащих) и до 18 бронированных машин.

Ожидается ввод в строй еще трех кораблей этого проекта, а также шести десантных кораблей с полетной палубой во всю длину, как у американских кораблей типа Wasp.

Палуба корабля обеспечивает одновременную работу на ней двух вертолетов W-9 для переброски десанта. Еще четыре хранятся в большом ангаре. У корабля проекта 071 очень длинная док-камера для хранения и спуска на воду десантных плавающих машин, надувных лодок с жестким корпусом, а также четырех десантных катеров на воздушной подушке.

Кроме высадки морского десанта на берег и на острова, эти корабли могут использоваться для управления силами и средствами ВМС в чрезвычайных ситуациях и при оказании гуманитарной помощи.

5. Наступательные операции электронной армии

Существенно отличаясь от концепций традиционных боевых действий, китайские наступательные кибернетические операции могут использоваться против военных и гражданских целей независимо от географического местоположения. Это единственное оружие из списка, при помощи которого можно наносить удары по континентальной части США.

Главным подразделением для проведения киберопераций является третье управление генерального штаба НОАК, которое считается аналогом американского АНБ. Его численность может составлять до 130 тысяч человек, которые прикреплены к воинским частям, 12 оперативным отделам и трём научно-исследовательским институтам. В составе третьего управления имеется второе бюро, также известное как в/ч 61398. В его задачи входят операции против США.

Четвертое управление генштаба, отвечающее за традиционную радиоэлектронную борьбу и радиотехническую разведку, может также проводить наступательные кибероперации. Из концепции «интегрированных сетей и электронной войны» НОАК становится ясно, что Китай считает взаимосвязанными действия по подавлению компьютерных сетей и электронных средств на поле боя.

AvSvVRU8x5ARLb9ndIghkQ

British Petrolleum не уйдет из России даже ради Белого дома.

YnxXWsUE_oA

British Petrolleum не уйдет из России даже ради Белого дома.

Роберт Дадли, глава британской нефтяной компании British Petroleum, стал одним из ключевых западных бизнесменов, побывавших на Петербургском международном экономическом форуме-2014, сообщает CNN. В интервью телеканалу Дадли заявил, что его компания продолжит бизнес с Россией несмотря на санкции.

Вернемся к Украине и украинскому кризису. Глава компании BP выразил надежду на то, что западные лидеры хорошо подумают, прежде чем готовить какие-либо новые санкции против России. Боб Дадли – один из немногих западных боссов, посетивших на прошлой неделе Петербургский международный экономический форум. В эксклюзивном интервью редактору CNN Джону Дефтериосу он рассказал, почему хочет вести дела с Москвой.

ДЖОН ДЕФТЕРИОС, редактор CNN по развивающимся рынкам: Вы посчитали важным приехать в Санкт-Петербург. Почему? Из-за вашей доли в «Роснефти» и желания оставаться с Россией, когда ей нужна поддержка?

РОБЕРТ ДАДЛИ, генеральный директор BP: У нас значительная доля в «Роснефти», я вхожу в Совет директоров «Роснефти», мы ведем бизнес, и это важно. Так что, я думаю, важно было приехать. Я также считаю, что было важно побывать здесь, чтобы посмотреть и послушать, чтобы иметь возможность понять, в каком направлении все движется. Речь идет об огромных вложениях BP, и я чувствую ответственность за то, чтобы быть здесь и вместе с другими слушать, что здесь говорят. А также заботиться о нашем собственном бизнесе в России.

ДЖОН ДЕФТЕРИОС: По-вашему, третий этап санкций, финансовых санкций против России, не просто стал бы ошибкой, ведущей к обострению напряженности, но мог бы пагубно сказаться на мировой экономике? Что вы об этом думаете как бизнесмен?

РОБЕРТ ДАДЛИ: Надеюсь, что… Краткосрочные политические решения могут иметь непредвиденные последствия, которые могут шириться и развиваться непредвиденным образом. И я надеюсь, что те, кто думает о таких вещах, думают о возможных последствиях для мира на два, три, четыре, пять, шесть, семь ходов вперед. Я считаю, что такие вещи надо обдумывать очень тщательно. Опять-таки, я не располагаю какой-либо конкретно информацией насчет того, что может произойти.

ДЖОН ДЕФТЕРИОС: Белый дом вызвал горячие споры о Санкт-Петербурге, попросив глав компаний, особенно американских, в настоящее время избегать России. Что вы можете сказать об этом?

РОБЕРТ ДАДЛИ: Думаю, обе стороны подают определенные сигналы… Ко мне никто не обращался. Я слышал о таких вещах, но мы как большая британская нефтяная компания имеем крупнейшие инвестиции в России, и я чувствую ответственность за то, чтобы оставаться со своими партнерами в трудное время. И, конечно, мы сами в этом очень заинтересованы.

ДЖОН ДЕФТЕРИОС: Поистине революционная сделка с китайской CNPC – значит ли она, что Россия может обращаться как к Западу, так и к Востоку? 400 миллиардов долларов за 30 лет…

РОБЕРТ ДАДЛИ: Я думаю, это естественное развитие в том направлении, которое было бы в любом случае. Я имею в виду, что у России огромные ресурсы, а в Китае на них огромный спрос, который будет лишь расти. Думаю, для них это было лишь делом времени.

Материал предоставлен CNN International.

Հանրային Կառավարում

9789152004357

 

Քսան տարի առաջ Հայաստանում բարձրագույն կրթության ոլորտում բոլորովին ուշադրություն չէր դարձվում հանրային կառավարման մասնագետների պատրաստման վրա: Հանրային կառավարման բարձրաստիճան պաշտոնյաներին անպայմանորեն նշանակում էին ընտրություն կատարելով մեկ քաղաքական կուսակցության անդամներից՝ ապահովելով նոմենկլատուրան: Նոմենկլատուրայի մասնագիտական վերապատրաստումն հիմնականում իրականացվում էր կուսակցության ուսումնական հաստատություններում և կատարելագործումը՝ աշխատելու ընթացքում՝ աշխատանքի բնույթին ծանոթանալու միջոցով:

Երևանի պետական համալսարանում հիմնադրելով հանրային կառավարման մագիստրոսների պատրաստման ծրագիր՝ Արիզոնայի նահանգային համալսարնը կրթական գործընթացում համագործակցում է Երևանի համալսարանի հետ և ուղեցույց է հանդիսանում համալսարանի մի քանի գիտնականներ պատրաստելու գործում:

Գիրքը կարդալու համար սեղմեք՝

Հանրային Կառավարում

Շվեդական քաղաքականությունը 20-րդ դարում

STIG HADENIUS

Մի շարք եզրահանգումներ. Տիպիկ շվեդական

            Պառլամենտարիզմն ու ժողովրդավարությունը Շվեդիայում հաստատեցին բավականին ուշ՝ 1920 թ. նախօրեին: Դա դանդաղ և համեմատաբար հանգիստ գործընթացի արդյունք էր, որը կարելի է անվանել տիպիկ շվեդական: Ի տարբերություն Նորվեգիայի, Շվեդիայում, Դանիայի նման, գոյություն ուներ հասարակության հզոր ու ազդեցիկ վերանախավ, որը բաղկացած էր խոշոր հողատերերից, ձեռներեցներից և բարձրաստիճան պաշտոնյաններից: Այս խմբերի ներկայացուցիչները գերիշխում էին Րիկստագի(Ազգային ժողով) առաջին պալատում և իրենցից ներկայացնում էին խոշոր կարգավորող ուժ:

Ո՛չ 1865 թ. բարեփոխումը, որը չեղյալ հայտարարեց քառադաս Րիկստագի սկզբունքը, ո՛չ էլ 1920-ական թթ. Նախօրեին տեղի ունեցած սահմանադրական բարեփոխուները չհանգեցրին որևէ լուրջ փոփոխության շվեդական քաղաքականության մեջ: Առաջինն ուղեկցվում էր տարաբնույթ սահմանափակումների այնպիսի քանակով, որ անհրաժեշտ եղավ մի քանի տասնամյակ, մինչև Շվեդիայում ձևավորվեցին ժամանակակից քաղաքական կուսակցությունները և պառլամենտական գործող համակարգը: Դարասկզբին անցկացված ընտրական բարեփոխումը նույնպես չունեցավ որևէ անմիջական արմատական ազդեցություն: Ձայնի իրավունք ստացածներից շատերի մտքով անգամ չանցավ օգտագործել այն: Հիմնարար նպատակներին՝ կառավարման պառլամենտական համակարգին և համընդհանուր ու հավասար ընտրական իրավունքին հասնելուց հետո երկրում տիրում էր քաղաքական անվճռականության մթնոլորտ: 20-րդ դ. Շվեդական պատմությունը տարբերվում էր այլ երկրների պատմությունից իր հարաբերական հանգստությամբ և տեղի ունեցող փոփոխությունների դանդաղընթաց բնույթով: Պատճառներից մեկը , անշուշտ, այն էր, որ Շվեդիան խուսափել էր պատերազմներից և ուներ էթնիկական ու կրոնական միասեռություն: Քաղաքականության, կրոնի մեջ և այլ բնագավառներում ծայրահեղականությունն այստեղ երբեք հարգանք չէր վայելում:

Պահպանողական շրջանների առաջատար ներկայացուցիչները ցանկունում էին լուծարել շվեդանորվեգական ունիան և անցնել ընտրական իրավունքի բարեփոխում 1907-1909թթ.: 1930-ականների շրջանում անցկացվող բուռն քարոզարշավները, երբ պահպանողականները մեղադրում էին սոցիալ-դեմոկրատներին «սոցիալիստական կարգեր» հաստատելու ցանկության մեջ, ավելի շուտ բացառություններ էին:

Ձախ թևում նույնպես համանման իրավիճակ էր: Այնտեղ կային հեղափոխականորեն տրամադրված արմատական տարրեր, որոնք մեծ աղմուկ էին բարձրացնում, բայց երբեք լուրջ ազդեցություն չէին ունենում: Սոցիալ-դեմոկրատների առաջին նախագահ Յալմար Բրանտինգը 1917 թ. լիբերալների հետ համաձայնեց մտնել կառավարական կոալիցիայի մեջ: Իսկ 1933 թ. նրան հաջորդող  Պեր Ալբին Հանսսոնը սերտ համագործակցություն սկսեց Գյուղացիական միության հետ, որը նախկինում խիստ պահպանողական հայացքներ ունեցող կուսակցություն էր:

1930-ականթթ. Ընթացքում քաղաքական զարգացումն արտացոլում էր տնտեսական և սոցիալական փոփոխությունները: Հասարակության տրամադրությունները խիստ լավատեսական էին հատկապես տնտեսության զարգացման և բարեփոխումների նկատմամբ: Քաղաքաներում հին կենտրոնները քայքայվում էին, և կառուցվում էին նոր բնակելի թաղամասեր:

Շվեդիայում հիմք էր դրվել համընդհանուր բարեկեցության պետության՝ իր ուժեղ արհմիություններով և գործատուների կազմակերպություններով, ինչպես նաև ընդարձակվող հասարակական սեկտորով: Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ երկիրը չեզոքություն պահպանեց և ետպատերազմական տարիներին կարողացավ ապահովել բնակչության պահանջարկը՝ շնորհիվ այն բանի, որ երկրի արդյունաբերույթունը չէր տուժել: Ավելի քան երկու տասնամյակների ընթացքում Շվեդիան գտնվում էր տնտեսական վերելքի վիճակում, որի շնորհիվ էլ հնարավոր եղավ անցկացնել մի շարք քաղաքական բարեփոխումներ և ընդլայնել սոցիալական ապահովության համակարգը: Այդ բարեփոխումներից ոչ մեկը, առանձին վերցրած, չի կարելի իր բնույթավ բացառապես շվեդական համարել, բայց ամբողջության մեջ դրանք բնութագրում էին որպես «տիպիկ շվեդական»: Ըդհանուր առմամբ կարելի է ասել, որ դրանց նպատակն էր խնդիրներ լուծել կենտրոնացված որոշումների միջոցով: Ընդունված է համարել, որ շվեդական կառավարաման կենտրոնացված համակարգը իր արմատներով կապված է 16-17-րդ դդ. Հետ, երբ վարչական բարեփոխումները տեղական իշխանությունների համար հնարավորություններ էին ստեղծում երկիրը ղեկավարել մայրաքաղաքից՝ Ստոկհոլմից: Սակայն գոյություն ունեին ուժեղ հակակշիռներ կենտրոնին՝ քաղաքային և ծխական ժողովները: Րիկստագը, որը բաղկացած էր երկրի տարբեր հատվածների ներիկայացուցիչներից, նույնպես կարելի է դիտարկել որպես «ապակենտրոնացնող» գործոն: Նրա անդամներից յուրաքանչյուրը պաշպանում էր իր տարածաշրջանի շահերը: Ժողովրդական տարբեր շարժումները, որոնք սկսել էին ծագել 14-20-րդ դարի սկբներին, որպես կանոն, հենվում էին տեղական ուժեղ կազմակերպությունների վրա: Ինչ վերաբերվում է զանգվածային լրատվության միջոցներին, ապա այն ժամանակ չկար համազգային մամուլ, սակայն տեղական և շրջանային պարբերականները ամուր դիրքեր ունեին:

1920-ական թթ. և դրան հաջորդող տասնամյակներին Շվեդիան գնալով դառնում էր ավելի կենտրոնացված: Դա նշանակում էր, որ էլ ավելի մեծ թվով որոշումներ էին կայացվում պետական մակարդակով: Իշխանությունը գնալով ավելի էր կենտրոնանում կառավարության և Րիկստագի ձեռքին, իսկ պետական բյուջեն տարեցտարի աճում էր: Պետական կենտրոնական մարմինների դիրքերն ամրապնդվում էին: Նույնը վերաբերվում էր արհմիություններին, գործատուների կազմակերպություններին և աշխատանքի սեկտորին: Շվեդիան դարձավ մեծ, կենտրոնի կողմից ղեկավարվող միավորումներ ունեցող երկիր: Ողջ երկրում գործում էին նույն օրենքներն ու սկզբունքները: Լրատվության ոլորտում ստեղծվեցին համազգային ռադիոյի և հեռուստատեսության ծրագրեր, ինչպես նաև երեկոյան լրագրեր:

Իշխանության կենտրոնական համակարգի զարգացման գործում որոշիչ դեր խաղացին պետական կարգավորման տարբեր ձևեր, որոնք անհրաժեշտ էին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մեկուսացման ժամանակաշրջանի պայմաններում: Օրինակ, կենտրոնացված ձևով վճռվում էր, թե մարդիկ որքան կարող են խմել և ուտել: Այն ժամանակ ընդունված որոշ կանոններ և սկզբունքներ դադարեցին գործել քարտային համակարգի վերացմանը զուգընթաց, սակայն պետական հաստատությունների և միջազգային կազմակերպությունների իշխանությունը շարունակվում էր ամրապնդվել: Սա բուրժուական ընդդիմությանը հիմք էր տալիս խոսելու «բյուրոկրատական Շվեդիայի» մասին, մի արտահայտություն, որ հաճախ էր հնչում ետպատերազմական շրջանի քաղաքական բանավեճերում:

1970-ական թթ. Ուրբանիզացիան և կենտրոնացումը բողոքի ուժեղ ալիք բարձրացրին: Այդ բողոքն իր առաջին քաղաքական դրսևորումը գտավ Կենտրոնի կուսակցության շնորհիվ, որը քննադատում էր այսպես կոչված «ուղեբեռով մեքենայի քաղաքականությունը»՝ նկատի ունենալով աշխատանքի շուկայի շարժունակությունը: «Կանաչ ալիքը», որի վրա կուսակցությունը իշխանության եկավ, փաստորեն բողոք էր ընդդեմ կենտրոնացված համակարգի, որը գերիշխում էր քաղաքականության մեջ տասնամյակներ շարունակ:

Միաժամանակ Շվեդիան ընտելացել էր աշխարհի ամենահարուստ երկրներից մեկը լինելու իր դիրքին. դա մի պետություն էր, որը հայտնի էր սոցիալական ապահովության իր առաջադիմական համակարգով և իրավահավասարության ոլորտում իր նվաճումներով: Քաղաքացիների պահանջները պետական և տեղական իշխանությունների նկատմամբ շարունակ աճում էին: Շվեդները դպրոցական նստարանից սովոր էին պետության հոգածությանը: Բայց Կառավարական գանձարանը դատարկվում էր և չէր բավարարում բոլոր կարիքները: Թեպետ արդյունաբերությունն ու արտահանումը լավ արդյունքների էին հասել, տնտեսական աճը այնպիսին չէր, ինչպես առաջ: Ուրիշ երկրներ, այդ թվում և երրորդ աշխարհի երկրները, ավելի մրցունակ էին դառնում համաշխարհային շուկայում:

Սկսած 1970-ականների կեսերից, հատկապես 1990-ական թթ., Շվեդիան հաճախ անվանում էին ճգնաժամային երկիր: Դա ճիշտ բնորոշում էր, եթե նկատի ունենք, որ Շվեդիան ստիպված էր պարտք վերցնել արտասահմանից, որպեսզի ապահովեր այն կենսամակարդակը, որին վարժված էին իր քաղաքացիները: Եվ այնուհանդերձ, պետք է ասել, որ շատ ուրիշ երկրների համեմատ՝ Շվեդիան մշտապես ապահովում է բարձր կենսամակարդակ իր քաղաքացիների համար և առաջվա նման համապատասխանում է «ժողովրդական տան» և համընդհանուր բարեկեցության երկրի շատ սկզբունքների:

Հետաքրքրական է, սակայն, որ վերջին երկու տասնամյակներին շվեդական քաղաքական համակարգը չկարողացավ հաջողությամբ հաղթահարել գոյություն ունեցող հիմնախնդիրները: Հայացքների և գնահատականների տարբերությունները քաղաքական բանավեճերի ընթացքում հաճախ ուռճացվում էին: Երկու խոշորագույն կուսակցությունները՝ սոցիալ դեմոկրատական և չափավոր կոալիցիոնը, չէին ձգտում համագործակցության, ընդհակառակը, մեկը մյուսին ներկայացնում էին որպես մեծագույն վտանգ: Տնտեսական և սոցիալական բոլոր դժվարությունների համար մեղադրում էին քաղաքական հակառակորդին: Իհարկե, եղել են նաև երկու թևերի համագործակցության օրինակներ, բայց դրանց չափերը խիստ սահմանափակ էին:

Հատված՝ Ստիգ Հադենիուս «Շվեդական քաղաքականությունը 20-րդ դարում

 (կոնֆլիկտներ և համաձայնություն)» գրքից

Արեշև. Ուորլիքի հայտարարությունը ցույց է տալիս, որ ԱՄՆ-ն Կովկասում ձգտում է մրցակցել ՌԴ հետ


Image

«Ամերիկացի դիվանագետների հայտարարությունները հակամարտության հնարավոր կարգավորման վերաբերյալ բավականին թեժ քննարկումների առիթ դարձան: Բայց, իմ կարծիքով, դրանք հարկավոր է դիտարկել ոչ թե տարածաշրջանային, այլ ավելի լայն կոնտեքստում»,- Panorama.am-ի հետ զրույցում ասաց ռուս քաղաքագետ Անդրեյ Արեշևը` մեկնաբանելով ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ամերիկացի համանախագահ Ջեյմս Ուորլիքի` Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման հնարավոր ուղիների մասին հայտնի ելույթը:

Քաղաքագետի խոսքով, ընդհանուր առմամբ Ուորլիքը որևէ նոր բան չի ասել, պարզապես կրկին շարադրել է Մադրիդյան սկզբունքները` ակտուալացնելով դրա այն դրույթները, որոնք բարենպաստ չեն հայկական կողմերի համար:

«Այս իմաստով ցանկանում եմ ուշադրություն հրավիրել այն հանգամանքի վրա, որ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ամերիկացի համանախագահը փորձում է «քողարկել» հանրաքվեի հարցը` որպես հակամարտության վերջնական կարգավորման հիմնարար մեխանիզմ: Հայտնի է, որ Մադրիդյան սկզբունքներն առաջարկվել են ՄԽ երեք համանախագահների կողմից ռուս-ամերիկյան հարաբերությունների, այսպես կոչված «restart»-ի ժամանակահատվածում, երբ հույսեր կային համատեղ ջանքերով արդյունավետ ազդել տարածաշրջանային հակամարտությունների կարգավորմանը: Սակայն նույնիսկ այն ժամանակ դժվար էր վստահաբար ասել, որ ՌԴ-ն, Ֆրանսիան և ԱՄՆ-ն համաձայնեցված են մոտենում հարցին»,- նշեց Անդրեյ Արեշևը: 

ԱՄՆ-ն, շարունակեց նա, ամենևին էլ հետաքրքրված չէր ռուսական դիվանագիտության միջնորդության հաջողության մեջ, ինչն էլ ակնհայտ երևաց ՌԴ, ՀՀ և Ադրբեջանի նախագահների կազանյան հանդիպման նախապատրաստման փուլում: 

Իսկ վերջին մի քանի ամիսներին Ռուսաստանի և ԱՄՆ-ի միջև հարաբերությունները, մատնանշեց քաղաքագետը, զգալիորեն վատթարացել են Ուկրաինայում և Ղրիմում ծավալվող իրադարձությունների պատճառով, որոնք ամերիկյան կողմի համար դարձել են աշխարհաքաղաքական և ռազմական փորձարկումների դաշտ, իսկ տարածաշրջանում հանգեցրել լայնամասշտաբ քաղաքացիական պատերազմի:

«Որոշ արտաքին ուժեր սեփական սխալների ու պարտությունների համար Ռուսաստանին պատժելու իրենց ցանկության մեջ, բնականաբար, կփորձեն գործարկել առկա լծակները, այդ թվում և Կովկասում: Բացի սահմանային ահաբեկչական գործողություններից Լեռնային Ղարաբաղի տարածաշրջանում ռազմական գործողությունների վերսկսումը, անշուշտ, հանդիսանում է այդ լծակներից մեկը, քանի որ անկասկած ռուսական դիվանագիտության համար բարդ լուծելի խնդիրներ առաջ կքաշի, կշեղի կազմակերպչական և այլ ռեսուրսները ուրիշ ոչ պակաս կարևոր խնդիրներից, ինչպես նաև կծնի միջէթնիկական լարվածության ռիսկեր երկրի ներսում. խոսքս մասնավորապես Հյուսիսային Կովկասի մասին է»,- տեսակետ հայտնեց ռուս քաղաքագետը: 

Մինչդեռ, ավելացրեց նա, հիշեցնել կողմերին Մադրիդյան սկզբունքների և դրանում առկա որոշ էլեմենտների շուրջ անհամաձայնության չգալու մասին, ինչը կողմերին առանց այդ էլ քաջ հայտնի է, մեղմ ասած կառուցողական բնույթ չի կրում: 

Ավելի շուտ, ըստ Արեշևի, համանախագահ Ուորլիքի հայտարարությունները նպատակ ունեն հիշեցնելու ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման հարցում ԱՄՆ հատուկ դերակատարման մասին և Կովկասում իրենց շահերի ավելի լայն շրջանակի մասին: 

«Կարծում եմ, այս բոլոր ճիգերը իրենց տակ իրական հիմքեր չունեն զուտ այն պատճառով, որ դժվար է գտնել հակամարտություն, որը արդյունավետ կարգավորում է ստացել ամերիկյան դիվանագիտության ջանքերի շնորհիվ: Հիշենք թեկուզ պաղեստինա-իսրայելական հարցը: Միևնույն ժամանակ պարոն Ուորլիքի հայտարարությունները ստիպում են մտածել Ռուսաստանի կողմից գործադրվելիք նոր քաղաքական-դիվանագիտական ջանքերի մասին, որոնք միտված կլինեն տարածաշրջանային կայունության և անվտանգության պահպանմանը, ինչպես նաև հրադադարի ռեժիմի պահպանմանն ու հակամարտության հեռանկարային կարգավորմանը` կոմպրոմիսի և ձևավորվելիք նոր միջազգային իրավական իրողությունների հիման վրա» ,- հավելեց քաղաքագետը:

Աղբյուր` Panorama.am

Միսակ Մանուշյան

ՄԻՍԱԿ ՄԱՆՈՒՇՅԱՆԻ ՎԵՐՋԻՆ ՆԱՄԱԿՆ ԻՐ ԿՆՈՋԸ

«21 փետրվարի 1944 թ., Ֆրեն

Իմ սիրելի Մելինե, իմ շատ սիրելի որբուկս

Մի քանի ժամից հետո այլևս չեմ լինելու այս աշխարհում: Շուտով, այս կեսօրից հետո, ժամը 15-ին կգնդակահարվենք: Իմ կյանքում սա ինձ պատահում է որպես մի դժրաիւտ դեպք. դրան չեմ հավատում, սակայն և այնպես ես գիտեմ, որ այլևս երբեք քեզ չեմ տեսնելու:

Ի՞նչ կարող եմ քեզ գրել, իմ մեջ ամեն ինչ անորոշ է և միաժամանակ շատ պայծառ: Ես մտել էի ազատության բանակը որպես կամավոր զինվոր և ես մեռնում եմ երկու մատ հեռու հաղթանակից և նպատակից: Երջանկություն նրանց, ովքեր պիտի ապրեն մեզնից հետո և պիտի վայելեն վաղվա խաղաղության և ազատության քաղցրությունը:

Վստահ եմ, որ ֆրանսիական ժողովուրդը և ազատության համար բոլոր պայքարողները պիտի արժանավայել կերպով պատվեն մեր հիշատակը: Մեռնելու պահին հայտարարում եմ, որ ես ոչ մի ատելություն չունեմ գերմանական ժողովրդի դեմ և ոչ ոքի դեմ, յուրաքանչյուրը կստանա իր արժանի պատիժը կամ վարձատրությունը: Պատերազմից հետո, որն այլևս երկար չպիտի տևի, գերմանական ժողովուրդը և մյուս բոլոր ժողովուրդները պիտի ապրեն խաղաղ կերպով և եղբայրաբար, երջանկություն բոլորին:

Խորապես ցավում եմ, որ չկարողացա քեզ երջանկացնել: Ես շատ էի ցանկանում քեզնից մի զավակ ունենալ, ինչ որ դու մշտապես ցանկանում էիր: Խնդրում եմ քեզ պատերազմից հետո անպատճառ ամուսնանալ և մի երեխա ունենալ իմ պատվի համար և իմ վերջին կամքը կատարելու համար: Ամուսնացիր մեկի հետ, ով կկարողանա քեզ երջանկացնել:

2Բոլոր ունեցածներս կտակում եմ քեզ, քո քրոջը և նրա որդիներին: Պատերազմից հետո դու կկարողանաս, որպես իմ կինը, ստանալ պատերազմական թոշակ, որովհետև ես մեռնում եմ որպես Ֆրանսիայի ազատագրության բանակի կամավոր զինվոր: Պատերազմից հետո, բարեկամներիս օգնությամբ, որոնք հոժարությամբ պիտի ուզենան պատվել ինձ, հրատարակել տուր իմ պոեմները և այն գրվածքները, որոնք արժանի են կարդացվելու: Եթե հնարավոր է, իմ հիշատակներս տար Հայաստան իմ ազգականներին:

Քիչ հետո ես իմ 23 ընկերների հետ կմեռնեմ քաջությամբ և հոգու անդորրությամբ մի մարդու, որի խիղճը շատ հանգիստ է , որովհետև ես անձամբ ոչ ոքի վնաս չեմ հասցրել և եթե արել եմ, ես այդ արել եմ առանց ատելության: Այսօր արևոտ օր է, արևին և իմ այնքան սիրած գեղեցիկ բնությանը նայելով է, որ մնաք բարով կասեմ կյանքին և ձեզ բոլորիդ, իմ շատ սիրելի կին և իմ շատ սիրելի բարեկամներ: Ես ներում եմ բոլոր նրանց, ովքեր ինձ վնաս են հասցրել կամ ցանկացել են ինձ վնաս հասցնել, բացառությամբ նրան, որ մեզ դավաճանեց իր կաշին փրկելու համար, և նրանց, որոնք մեզ ծախեցին: Ուժգին համբուրում եմ քեզ, ինչպես նաև քրոջդ և բոլոր բարեկամներին, որոնք ճանաչում են ինձ հեռվից կամ մոտից, կրծքիս սեղմում եմ բոլորիդ: Սնաք բարով: Քո բարեկամ , քո ընկեր, քո ամուսին`

Մանուշյան Միշել (ջանիկդ):

Հ . Գ.- Ես Պլեզանս փողոցի մեր տան ճամպրուկում ունեմ 15 հազար ֆրանկ, եթե կարող ես վերցնել, վճարիր իմ պարտքերը ե մնացածը նվիրիր Հայաստանին:

Մ. Մ.»:

Միսաք Մանուշյանը ծնվել է 1906 թ. Արևմտյան ՀայաստանիԱդիյաման գյուղում։ Հայրը զոհվել է 1915 թ. Մեծ Եղեռնիժամանակ, մայրը՝ գաղթի ճանապարհին։ Միսաքը եղբոր հետ հայտնվում է Սիրիայում։ 1920 թվականից Լիբանանի Ճյոնիա քաղաքի հայկական որբանոցի սաներ են։ 1925 թ. տեղափոխվում են Ֆրանսիա, սկզբում Մարսել ապա՝ Փարիզ։ 1930 թվականից Ա . Սեմայի հետ հրատարակում է «Ջանք» գրական ամսագիրը։ Աշխատում է Սիթրոեն գործարանում, 1937 թվականից՝ թողարկում «Զանգու» շաբաթաթերթը, գրում բանաստեղծություններ։ 1935 թվականից ՀՕԿ, իսկ 1937-ից կենտրոնական վարչության անդամ։ Կնոջ՝ Մելինե Մանուշյանի հետ մասնակցում է հակաֆաշիստական դիմադրության շարժմանը։ 1943թ. Մանուշյանի գլխավորած խումբը մոտ 30 հարձակում են գործում գերմանական օկուպանտների վրա։ 1943 թ. նոյեմբերին, Մանուշյանը ձերբակալվում և տանջանքների է ենթարկվում և երեք ամիս անց, 1944 թվականի փետրվար 21-ին, իր խմբի 21 անդամների հետ միասին մահապատժի է ենթարկվում Փարիզի Սյուրեն արվարձանի Ֆորտ Մոն-Վալերյեն ամրոցում։ Մանուշյանին հետմահու շնորհվել է Պատվո լեգեոնի շքանշանը։ Նրա և իր խմբի անունով անվանվել են փողոցներ և հրապարակներ ՓարիզումՄարսելումՎալանսեում և Երևանում։

Մանուշյանի խումբը վարկաբեկելու նպատակով գերմանական օկուպացիոն ղեկավարությունը 15000 օրինակով ագիտացիոն պլակատ է թողարկում։ Տխրահռչակ «Կարմիր պլակատը» ցույց էր տալիս, որ գերմանացիների դեմ պայքարում են ոչ ֆրանսիացիները։ Այնտեղ գրված է՝ Մանուշյան, խմբի ղեկավար, հայ, 56 հարձակում, 150 զոհ, 600 վիրավոր։

Մանուշյանի բանաստեղծությունները տպագրվել են սփյուռքահայ մամուլում 1930-ականների սկզբներից։ Վաղ շրջանի ստեղծագործություններում տիրապետող են անձնական մտածումներն ու ապրումները։ Հետագայում նաև գրել է աշխատավոր մարդու ցավի ու բանվորական պայքարի, դեպի հայրենիք սիրո մասին։

Բազմաթիվ հայրենասիրական, քաղաքական և քնարական բանաստեղծությունների («Պայքար», «Ընդվզում», «Նամակ Հայաստանեն», «Ամբոխի կանչը» և այլն) հեղինակ է։

Հոգիս բուրվառ է մշտավառ, ուր կը ծխան սերերս համայն,

Կը խնկարկեմ ես զայն կյանքի տաճարին մեջ հավերժական,
Բազմահազար հավատացյալ ամբոխներու երեսն ի վեր,

Ու կը ժողվեմ անոնց դեմքեն հավատամքի լույսեր տարբեր…

— «Կյանքիս երգը»