ՎԵՍՏՖԱԼՅԱՆ ՀԱՄԱԿԱՐԳԸ ԻԲՐԵՎ ԱՐԴԻ ԵՎՐՈՊԱԿԱՆ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ՇՐՋԱԴԱՐՁԱՅԻՆ ՀԱՆԳՐՎԱՆ

jDUGbuwFXFE4GTRr5V7BZ96u23

ՎԵՍՏՖԱԼՅԱՆ ՀԱՄԱԿԱՐԳԸ ԻԲՐԵՎ ԱՐԴԻ ԵՎՐՈՊԱԿԱՆ
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ՇՐՋԱԴԱՐՁԱՅԻՆ ՀԱՆԳՐՎԱՆ
ՏԻԳՐԱՆ ԵՓՐԵՄՅԱՆ
Վեստֆալյան պայմանագրերը շրջադարձային նշանակություն ու-
նեցան միջազգային հարաբերությունների պատմության մեջ: 1648
թվականից հետո ինքնիշխան պետությունների միջև ձևավորված հո-
րիզոնական հարաբերությունները փոխարինեցին կայսրության և եկե-
ղեցու հիերարխիայով քողարկված տարասեռ ֆեոդալական միավոր-
ների միջև ուղղաձիգ-աստիճանակարգային հարաբերություններին:

Պետական ինքնիշխանության համախմբումը և հարկադրանքի միջոց-
ների մենաշնորհումը պետական իշխանություններին տվեցին բացա-
ռիկ վերահսկողություն արտաքին քաղաքականության գործիքների
(բանակ, դիվանագիտություն և այլն) նկատմամբ: Քաղաքական դաշտը
տարանջատվեց ներքին և արտաքին ոլորտների: Վեստֆալյան պայ-
մանագրերից հետո ոչտարածքային քաղաքական միավորները (ֆեո-
դալներ, ազատ քաղաքներ և այլ) դուրս մնացին միջազգային քաղաքա-
կանությունից: Սկսվեց միջազգային հարաբերությունների հաստա-
տութենականացումը (institutionalization): Քաղաքականության և կրոնի
տարանջատումն ու ինքնորոշման գաղափարը հանգեցրին միջազգա-
յին հանրության իրավահավասար անդամների խաղաղ գոյակցության
սկզբունքին: Կայսերական համընդհանրական հայեցակարգի և քրիս-
տոնեական հանրապետության (res publica christiana) համատեքստում
բարոյահոգևոր գերիշխանության պապական ձգտումներին փոխարի-
նեց ուժերի հավասարակշռության սկզբունքը` իբրև բազմաբևեռ, ա-
նարխիկ միջավայրում միջազգային հարաբերությունների բնական
կարգավորիչ: Վեստֆալի (1648 թ.) և Ուտրեխտի (1713 թ.) պայմանագ-
րերի միջև ընկած ժամանակահատվածում սկսեցին ձևավորվել արդի
միջազգային հարաբերությունները:

Կարդալու համար սեղմեք այստեղ՝ ՎԵՍՏՖԱԼՅԱՆ ՀԱՄԱԿԱՐԳԸ

 

Advertisements

Ռաֆֆի -Աշոտ Հայրունի

Raffi_signature.jpg

   Ռաֆֆի -Աշոտ Հայրունի

70-ականներին Րաֆֆու աշխարհայացքը որոշակի առաջընթաց է կատարել լուսավորական ռոմանտիզմից դեպի պոզիտիվ սոցիոլոգիան։ Հետևելով ժամանակի սոցիալական ուսմունքներին՝ նա եկել է այն համոզման, որ հասարակության զարգացումը ենթարկվում է որոշակի օրենքների, և դրանք պարտադիր են բոլոր ազգերի ու ժողովուրդների համար։ Նման հայացքը մի կողմից վերանայումներ էր գծում հայ ժողովրդի ազգային ու սոցիալական զարգացման վերաբերյալ նրա ըմբռնումների մեջ, մյուս կողմից ընդլայնում էր նրա գեղարվեստական ու հրապարակախոսական հարցասիրությունների ընդգրկումն ու բովանդակությունը։ «Ընտանիքի կերբերոսներ» (1872), «Նամակ Կ. Պոլսից» (1873), «Վաճառականությունը հայերի մեջ» (1872), «Նամակ Պարսկաստանից» (1876) և այլ հրապարակախոսական հոդվածներում Րաֆֆին արծարծել է տնտեսական, բարոյական, կրթական և այլ բնույթի հարցեր, գեղարվեստորեն պատկերել կյանքի բազմազան ոլորտներ։ «Խաչագողի հիշատակարանը» (1869-70, հրտ. 1882-83) վեպում նա առաջադրում է անհատի քաղաքացիական պարտքի գաղափարը։ Ցույց տալով չարության, մարդատյացության, ընչաքաղցության բնազդական կրքերի արթնացումը մարդու էության մեջ՝ գրողն իր հերոսներին հանգեցնում է այն գիտակցության, որ մարդիկ բարի կամ չար չեն ծնվում, այլ այդպիսին են դառնում հասարակական մթնոլորտի ազդեցությամբ։ Հետևաբար, մարդկային գործունեությանն օգտակար ուղղություն տալու համար անհրաժեշտ է բարեփոխել հասարակությունը։ Արթնացնելով իր հերոսների քաղաքացիական գիտակցությունը՝ Րաֆֆին նրանց հայացքն ուղղում է դեպի ազգային-ազատագրական պայքարի ասպարեզը։ «Զահրումար» (1871, հրտ. 1895), «Ոսկի աքաղաղ» (1870, հրտ. 1882), «Մինն այսպես, մյուսն այնպես» (1890) վեպերում նա պատկերում է առևտրական բուրժուազիայի կենցաղն ու բարքերը։

Գիրքը կարդալու համար սեղմեք այստեղ՝ Ռաֆֆի -Աշոտ Հայրունի

ՀԻՇՈՒՄ ԵՄ ԵՎ ՊԱՀԱՆՋՈՒՄ — ՀԱՅՈՑ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹՅԱՆ 100-րդ ՏԱՐԵԼԻՑ

i-remember-and-demand

ՀԻՇՈՒՄ ԵՄ ԵՎ ՊԱՀԱՆՋՈՒՄ

ՀԱՅՈՑ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹՅԱՆ 100-րդ ՏԱՐԵԼԻՑ

Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի խորհրդանիշն է լինելու անմոռուկ ծաղիկը, իսկ կարգախոսը՝ «Հիշում եմ և պահանջում»: Կ.Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիրում տեղի ունեցած Հայոց ցեղասպանության տարելիցին նվիրված միջոցառումները համակարգող պետական հանձնաժողովի 4-րդ նիստից հետո լրագրողների հետ հանդիպմանը տեղեկացրեց ՀՀ Նախագահի աշխատակազմի ղեկավար Վիգեն Սարգսյանը:

Նա նշեց, որ պետական հանձնաժողովի կողմից անց է կացվել երկու փուլից կազմված մրցույթ և բազմաթիվ աշխատանքներից ընտրվել է «Շարմ» ընկերության կողմից ներկայացված խորհրդանիշը:

«Անմոռուկը գրեթե բոլոր լեզուներում ունի նույն իմաստը՝ հիշելու, չմոռանալու, ինչպես նաև հիշեցնելու իմաստն է, և հենց դրա համար էլ ընտրվել է հենց այս ծաղիկը: Խորհրդանիշի վրա գրաֆիկական պատկերի միջոցով պատկերված է Ծիծեռնակաբերդի 12 սյուների պատկերը վերևից: Այն ակտիվ օգտագործվելու է 100-րդ տարելիցի շրջանակում, ինչպես նաև ժապավեններ՝ նույն ծաղկի գույներով»,-ասաց նա:

Վիգեն Սարգսյաննը բացատրեց, որ սև գույնը Ցեղասպանության խորհրդանիշն է, մանուշակագույնը՝ ներկան ու ապագան են արտահայտում, իսկ 5 թերթիկներն այն մայրցամաքներն են, որոնցում հայ գաղթականները հայտնվեցին Ցեղասպանությունից հետո և ստեղծեցին հայկական համայնքներ:

Ինչ վերաբերում է «Հիշում եմ և պահանջում» կարգախոսին, ապա Վիգեն Սարգսյանը նշեց, որ հատուկ ընդգծված և անհատականացված կարգախոս է և ուղղված է նրան, որ յուրաքանչյուրս այն արտասանելով՝ հիշի իր ընտանիքի պատմությունը, իր ժողովրդի վերապրած ողբերգությունը:

«Այն պահանջը, որ տեսնում ենք այս ենթատեքստում, պետք է ներկայացնենք համայն աշխարհին»,-ասաց նա:

Կարդացեք այստեղ՝ ՀԻՇՈՒՄ ԵՄ ԵՎ ՊԱՀԱՆՋՈՒՄ — ՀԱՅՈՑ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹՅԱՆ 100-րդ ՏԱՐԵԼԻՑ

The Armenian Genocide: Forgotten and Denied

 19458706

The Armenian Genocide: Forgotten and Denied

A Complete comprehansive analysis of the armenian genocide of wide range of aspects such as political, historical and moral.
The book deals with both the genocide of the armenian people and denying the war cars since than and until now.

On April 24, 1915, in the course of WWI, the rulers of the crumbling Ottoman Empire embarked upon a campaign of extermination against the Armenian people.Within less than a year—after 2,300 years of living, working, and creating in Armenia—almost no Armenians remained. More than one million people were killed, and those who survived became refugees dispersed throughout the world.The Armenian genocide was the first genocide that was brought to the attention of the public in the West. However, no decisive response, action, or an attempt at prevention was ever taken. The modern state of Turkey was founded in 1923, and firmly resolved not only to forget this appalling chapter in its history but also to deny it. This book explores the Armenian genocide in its historical, political, and ideological context. It also addresses the effort, unprecedented in its scope and intensity, which has been put into denying the genocide, as well as the world’s position on the subject. The Armenian Genocide: Forgotten and Denied is part of the series Genocide, which offers a comprehensive exploration of the subject of genocide. Each volume constitutes an integral component of this larger endeavor, but also stands alone in its own right.

The Armenian Genocide: Forgotten and Denied

A Question of Genocide

9780195393743

 A Question of Genocide

One hundred years after the deportations and mass murder of Armenians, Greeks, Assyrians, and other peoples in the final years of the Ottoman Empire, the history of the Armenian genocide is a victim of historical distortion, state-sponsored falsification, and deep divisions between Armenians and Turks. Working together for the first time, Turkish, Armenian, and other scholars present here a compelling reconstruction of what happened and why.

This volume gathers the most up-to-date scholarship on Armenian genocide, looking at how the event has been written about in Western and Turkish historiographies; what was happening on the eve of the catastrophe; portraits of the perpetrators; detailed accounts of the massacres; how the event has been perceived in both local and international contexts, including World War I; and reflections on the broader implications of what happened then. The result is a comprehensive work that moves beyond nationalist master narratives and offers a more complete understanding of this tragic event.

Features

  • Perennially controversial subject, given the official state-sponsored campaign to deny what happened.
  • Features Turkish and Armenian scholars together in a single volume.
  • Multinational cast of contributors draws on international archives and documents in a range of languages.

A Question of Genocide is available for purchase through   Oxford University Press.

PUBLICATIONS

A Question of Genocide
Book

Published By

Oxford University Press, page(s): 464

2011

Հոգեսինթեզի

download

Հոգեսինթեզի հիմնադիրը Ռոբերտ Ասաջոլին է: Հոգեսինթեզը դա հոգեվերլուծության հակաթեզն է: Սակայն հենց սկզբում Ասաջոլին զբաղվում էր հոգեվերլուծությամբ և Ֆրոյդը նրան համարում էր իր ամենահավատարիմ հետևորդներից մեկը Իտալիայում: Հետագայում Ասաջոլին հասկացավ, որ հոգեվերլուծությունը, չնայած իր մեծ ձեռքբերումների, բավարար չէ անհատի հոգեկանի խոր ուսումնասիրման և բացահայտման համար:

Ասաջոլին հոգեսինթեզը համարում էր մեր հոգեկան կյանքի դինամիկ և դրամատիկ կոնցեպցիա: Հոգեսինթեզի հիմնական նպատակը համարվում է անձի զարգացումն ու կատարելագործումը, հետո էլ հարաբերությունների հարթեցումը <<Ես>>-ի հետ ու նրա հետ ավելի խորը միավորումը: Հոգեսինթեզը կենտրոնանում է ոչ թե անձի խնդիրների վրա, այլ նրա նպատակների վրա, դրական դրդապատճառների վրա, նրա վրա իչին մարդն ուզում է հասնել: Հոգեսինթեզի հիմնական դժվարությունը կայանում է նրանում, որ հոգեվերլուծության նման աշխատանքը այցելուների հետ կատարվում է անգիտակցական մակարդակի վրա:

Ասաջոլին տալիս է իր կողմից մշակած անձի ուրույն կառուցվածքը կամ ինչպես ինքն է ասում`<<ներքին աշխարհի քարտեզը>>`

  • Ստորին անգիտակցական
  • Միջին անգիտակցական
  • Վերին անգիտակցական
  • Գիտակցական դաշտ
  • Գիտակցական <<ես>>
  • Վերին <<Ես>>
  • Կոլեկտիվ անգիտակցական
  1. Ստորին անգիտակցականը իրենից ներկայացնում է անձի ամենատարրական մասը, որտեղ գտնվում են հոգեկան գործունեության ամենապարզ ձևերը` հիմնական մղումներն ու դրդումները, բարդույթները, ֆանտազիաներն ու մղձավանջները` վերհոգեբանական չկառավարվող գործընթացները:
  2. Միջին անգիտակցական` ենթագիտակցություն — այստեղ են տեղակայված մեր հոգեկան հմտություններն ու վիճակները: Այստեղ տեղի է ունենում մեր ձեռք բերված փորձի յուրացումը:
  3. Վերին անգիտակցական`գերանգիտակցական-մշակութայնության, հերոսության, ալտուրիզմի, ոգեշնչվածության և այլ բարձրակարգ հոգեկան որակների ձևավորման շրջանն է:
  4. Գիտակցական դաշտ — սա մեր կողմից ամիջականորեն գիտակցվող հատվածն է: Դա մեր մտքերի, զգացողությունների, ցանկությունների անդադար հոսքն է, որը տվյալ պահին հասանելի է մեր վերլուծությանն ու ուսումնասիրությանը:
  5. Գիտակցական <<ես>> — սա մեր գիակցության կենտրոնն է:
  6. Վերին <<Ես>> — սա մեր իրական էությունն է: Գիտակցական <<ես>>-ը փոխվում կամ անհետանում է գիտակցության խանգարման դեպքում (կոմա, նարկոզ, հիպնոզ, ուշագնացություն), իսկ վերին <<ես>>-ը մնում է միշտ անփոփոխ: Դրա համար էլ այն Ասաջոլին անվանեց իրական <<ես>>:
  7. Կոլեկտիվ անգիտակցական — ինչպես Յունգը, Ասաջոլին նույնպես կարծում էր, որ մեր հոգեկանը մեկուսացված չէ, այլ լողում է օվկիանոսում, որը Յունգն անվանել է կոլեկտիվ անգիտակցական:

Հոգեսինթեզի հիմնական նպատակներից են`

Սեփական անձի խորքային բացահայտում

Աշխատանքը հարկավոր է սկսել ստորին անգիտակցականից, բարդույթների բացահայտումից, հետո անհրաժեշտ է ուսումնասիրել միջին և վերին ագիտակցականները, որի արդյունքում կարող ենք բացահայտել մեր մեջ թաքնված հնարավորություններ ու կարողություններ, մեր իրական կոչումը: Այս ամենը ամենաարդյունավետ ձևով կարող է կատարվել միայն հոգեվերլուծության միջոցով` ըստ Ասաջոլիի: Բայց հոգեվերլուծությունը դա բուժման սկիզբն է, այլ ոչ թե վերջը: Քանի որ հոգեվերլուծությունը` անձի խորքայի ճանաչումը, հոգեսինթեզի մեջ համարվում է առաջնային փուլ միայն, որից հետո անհրաժեշտ է անցնել մյուս փուլերին` անձի ամբողջականության ստեղծմանը:

Անձի տարրաբնույթ բաղադրիչների հանդեպ վերահսկողություն

Որպեսզի հնարավոր լինի վերահսկել անձի տարբեր բաղադրիչները, անհրաժեշտ է առաջին հերթին դրանք դուրս բերել ընդհանուրի միջից: Դրա համար էլ հոգեսինթեզը ձևավորում է աշխատանք ենթա-անձերի հետ:

Ենթա-անձնային համակարգերը դրանք անձի մասնիկներն են, որոնք ձևավորվում են ինչ-որ պահանջմունքի շուրջ և աստիճանաբար բարդանալով` ձգտում անկախ գոյակցության: Դրանք ինքնաարտահայտման համար օգտագործում են մեր մարմինը, մեր հույզերը, մեր մտածողությունը: Ենթա-անձերը կարող են ձևավորվել տարբեր տարիքներում և ամրապնդվել շարունակական կրկնությունների միջոցով: Նույնիսկ մեկ ենթա-անձի փոփոխությունը ազդում է անձի ողջ հոգեկան համակարգի վրա: Ենթա-անձնային համակարգի ձևավորումը կարող է կապված լինել ինչ-որ հոգեբանական տրավմայի հետ: Մենք կարող ենք հեշտությամբ համոզվել մեր բազմազանության մեջ, եթե հաշվի առնենեք ինչքան հաճախ ենք փոխում մեր աշխարհայացքը: Աշխարհի մասին տարբեր պատկերացումները տարբեր կերպ են ազդում մեր կյանքի ոճի ձևավորման վրա: Դրա համար դրանցից յուրաքանչյուրի համար մենք ձևավորում ենք համապատասխան շարժումներ, մտքերի զգացմունքների, բառերի, սովորույթների, կարիքների համակարգեր, և այս ամենի միասնությունը հենց կազմում է մեր ենթա-անձը, որն իրենից ներկայացնում է հոգեբանական կազմավորում:

Խորացնելով մեր պատկերացումները մեր ենթա-անձերի մասին` մենք կարողանում ենք`

  1. Տեսնել և բացահայտել մեր անձի տարբեր և երբեմն հակադիր կողմերը
  2. Սովորում ենք ազատվել մեր մեջ առկա մեզ կառավարող և ենթարկող ուժերից
  3. Բարձրացնում ենք մեր ներքին միավորման մակարդակը
  4. Ցանկացած ենթա-անձ բարձրացնելով ավելի բարձր մակարդակի և բացահայտելով այդ մակարդակի վրա` մենք կարող ենք համոզվել, որ յուրաքանչյուր հոգեբանական պարունակություն իրենից ներկայացնում է մեր սեփական պատկերացումը:
  5. Եվ վերջապես, պատռելով դիմակները մեկը մյուսի հետևից` կարող ենք բացահայտել մեր իրական <<ես>>-ը:

Ասաջոլին առանձնացնում է ենթա-անձերի հետ աշխատելու հետևյալ փուլերը

  • Գիտակցում և ճանաչում
  • Ընդունում
  • Համադրում և փոխակերպում
  • Ամբողջականացում
  • Սինթեզ

Իրական <<ես>>-ի բացահայտում

Իրական <<ես>>-ը դա անձի այն հատվածն է, որն ունակ է վերահսկել մեր հոգեկանի ցանկացած մասը` միաժամանակ չներգրավվելով նրա մեջ: Դա իր հերթին հնարավորություն է տալիս գտնել այն հավասարակշռությունը (հոմեոստազ), հասնել այն հարմոնիայի, որը անհրաժեշտ է հոգեկան և ֆիզիկական հարմարավետության համար:

հոգեսինթեզ

Անձի ձևավորումն ու վերակառուցումն է նոր, իրական <<ես>>-ի շուրջ կամ արտաքին միավորման կենտրոնի շուրջ: Հոգեսինթեզի գործընթացը կարող ենք պայմանականորեն բաժանել հետևյալ փուլերի:

  1. Նոր անձի ընտրությունը, որին մենք ձգտում ենք: Նոր անձի, այն իդեալական անձի կազմավորումը, որին մենք ձգտում ենք կատարվում է մեր սեփական անձի տարրերից:
  2. Առկա էներգիայի օգտագործումը:
  3. Բացակայող տարրերի զարգացում, որն անհրաժեշտ է նոր մոդելի ստեղծման համար: