Knowles D. — Political Philosophy

Political Philosophy is a comprehensive introduction to the major
thinkers and topics in political philosophy. It explores the
philosophical traditions which have formed and continue to
inform our political judgements. Dudley Knowles introduces the
ideas of key political thinkers including Hobbes, Locke, Marx and
Mill and influential contemporary thinkers such as Berlin, Rawls
and Nozick.
The individual chapters discuss and analyse the ideas of utilitarianism,
liberty, rights, justice, obligation and democracy. As
well as outlining central problems in political philosophy, Knowles
encourages the reader to critically engage with all the issues
discussed.
Political Philosophy is written in a fresh and easily readable
style and is ideally suited to students taking introductory courses
in political theory and philosophy as well as the general reader.

Knowles D. — Political Philosophy

Гюнтер Рормозер — Кризис либерализма

photo of person reading book on beach

Наши большие надежды на либерализм и скорое разочарование в первых плодах его на российской почве таят в себе опасность, что люди вообще разуверятся в либерализме и проклянут его, если он приносит столько бед. Между тем возникает вопрос: а вступали ли мы вообще на дорогу подлинного либерализма? Ощущение такое, что либерализация, конечно, есть, только самого либерализма нет. Не хватает чего-то главного. В пользе советов западных либералов мы тоже засомневались, поскольку те не видят многих особенностей России и представляют либерализм как некий волшебный ключ к решению всех проблем, во что нам, увы, трудно поверить. Однако есть все же оптимальный вариант — проанализировать опыт либерализма критически, но совершенно объективно. Серьезное исследование этой проблемы дает штутгартский философ-гегельянец Гюнтер Рормозер, последний из могикан немецкого консерватизма, сравнимый по масштабу и влиянию с такими предшественниками, как Арнольд Гелен, Хельмут Шельски, Эрнст Форстхоф. Вниманию российского читателя предлагается перевод новой монографии Г.Рормозера о кризисе либерализма, вошедшей в ФРГ в число десяти лучших книг 1994 года.

Гюнтер Рормозер — Кризис либерализма

Էրիխ Ֆրոմ«Սիրելու արվեստը»

The Art of Loving in Armenian-269x406

Էրիխ Ֆրոմը այսպես է բնորոշում հոգեվերլուծաբանի հետաքրքրությունների շրջանակը. «Վերլուծաբանը ոչ աստվածաբան է և ոչ էլ փիլիսոփա, և չի հավակնում, որ իրավասու է այդ ոլորտներում, բայց որպես հոգու բուժող, վերլուծաբանը զբաղվում է նույն խնդիրներով, ինչ և փիլիսոփայությունն ու աստվածաբանությունը՝ մարդու հոգով և նրա բուժմամբ»:

Միևնույն ժամանակ, Էրիխ Ֆրոմի հետաքրքրությունների շրջանակը զգալիորեն ավելի լայն է: «Փախուստ ազատությունից» (1941), «Առողջ հասարակություն» (1955), «Մարդու հոգին» (1964), «Մարդու անատոմիական ապակառուցողականությունը» (1973), «Ունենալ թե լինել» (1976) և այլ աշխատանքներում Էրիխ Ֆրոմը ուսումնասիրել է մարդու և հասարակության փոխհարաբերությունների տարբեր ասպեկտները: [1].

Սերն աբստրակցիա է:[2]Կարլ Մարքսը քննադատում է ստորոգյալի (այսինքն աբստրակցիայի) սխալ փոխակերպումը սուբյեկտի: Նման գործողությունների արդյունքում սերը վերածվում է Մողոքի [3]: Էրիխ Ֆրոմըուշադրություն է դարձնում այն հանգամանքի վրա, որ սերը աբստրակցիա է, և «իրականում գոյություն ունի միայն սիրո դրսևորում»[4][5]: (Սիրո Արվեստ գիրքը ներբեռնել)

Գիրքը՝  «Սիրելու արվեստը»

Political Philosophy & History — Leo Strauss

download

Political Philosophy & History — Leo Strauss

Political Philosophy is not a historical discipline. The philosophic questions of the political things and of the best, or just, political order are fundamentally different from historical questions, which always concern individuals: individual groups, individual human beings, individual achievements, individual ”civilizations,” the one individual ”process” of human civilization from its beginning to the present and so on.

Book` Political Philosophy & History — Leo Strauss

Փիլիսոփայություն

fotothek_df_tg_0007129_theosophie__alchemie

Ձեռնարկը գրվել է ԵՊՀ ուսանողներին հեղինակի կարդացած դասախոսությունների հիման վրա: Եղած ձեռնակների համեմատ այն ունի մի շարք դրական կողմեր. գրված է ԵՊՀ տեսական փիլիսոփայութան և տրամաբանության ամբիոնի ուսումնական ծրագրին համապատասծան, խորհրդային շրջանում պարտադրված մարքս-լենինյան փիլիսոփայության քարոզչությունը փոխարինվել է փիլիսոփայության դասավանդմամբ, որի շնորհիվ ընթերցողին մատուցված են փիլիսոփայական մտքի բացմադարյան գանձերը և բացահայտված են մարդկությանը վիթխարի զոհերի ու ավերածությունների պատչառած մարքս-լենինյան ուսմունքի արմատական սխալները, ցույց է տրված փիլիսոփայության դերի աճն արդի դարաշրջանում և անցումային շրջան ապրող հայ հասարակության համար: Գրված է անփոփ և ուսանողի համար մատչելի լեզվով:

Գիրքը կարդալու կամ ներբեռնելու համար սեղմեք այստեղ՝  Փիլիսոփայության ներածություն

Բարուց և չարից անդին: Չաստվածների մշնշաղ

nicshe-baruc-ev-charic-andin

Բարուց և չարից անդին: Չաստվածների մշնշաղ

«Չարից և բարուց անդին» երկում (19-րդ ասույթ) Նիցշեն ցույց է տալիս, որ կամքը, ամենայն կամեցում բաղկացած է առնվազն յոթ կարևորագույն պահերից.

  1. «վիճակի զգացումը, որից մենք ձգտում ենք ազատվել և… որին մենք ձգտում ենք հասնել…»,- ինչպես նաև սրան առընթեր «մկանային զգացումը».
  2. «Յուրաքանչյուր կամային ակտի մեջ գոյություն ունի կարգադրիչ-հրամայիչ միտք. սակայն պետք չէ մտածել, որ այդ միտքը կարելի է բաժանել «կամեցումից» և որ «այդ ժամանակ կամքը իբր դեռ կմնա».
  3. կամքը «հրամանի աֆֆեկտ» է.
  4. կամքի մեջ «բռունցքվելն» է, «այն ուղիղ հայացքը, որը բացառապես մի բան է ֆիքսում, «այժմ հարկավոր է այսինչ բանը և ուրիշ ոչինչ» դրույթի անպայմանական գնահատումը».
  5. «մարդը, ով կամենում է, հրամայում է իր մեջ ինչ-որ բանի, որը ենթարկվում է, կամ որի մասին նա մտածում է, թե նա ենթարկվում է».
  6. «քանի որ մենք միաժամանակ հրամայողը և ենթարկվողն ենք, ապա Ես համադրական հասկացության օգնությամբ … կամեցողը ենթադրում է, թե կամքը և գործողությունը ինչ-որ կերպ նույն բանն են կազմում».
  7. «կամեցողը» իրեն՝ կամքին վերագրում է նաև հաջողությունը, կամեցման կատարումը և ըստ այդմ վայելում է աճը զորության այն զգացողության, որը իր հետ բերում է ամենայն հաջողություն։ «Կամքի ազատություն» — ահա բառը կամեցողի բավականության այդ բազմակերպ վիճակի համար… «Եվ այսպես, ամենայն կամեցման մեջ ներկա է հրամայման և ենթարկման անքակտելի միասնությունը, քանզի «քանի որ մեր մարմինը բազում հոգիների սոսկ հասարակական կառույցն է»։ «Կամքի ազատություն» — ահա բառը կամեցողի բավականության այդ բազմակերպ վիճակի համար… Ինչպես նվագախումբն է դիրիժորի և երաժիշտների միասնությունը. դիրիժորը առանց կատարողների անզոր և ծիծաղելի է, բայց և առանց նրա փայտիկի նվագախումբն է ինքնակամ, կակաֆոնիկ, քայքայիչ և դիսհարմոնիկ։ Կամքը ոչ մի դեպքում չի կարելի հանգեցվել հասարակ, սպոնտան, «ամեբային» կամեցմանը, ցանկության բնազդին:

Գիրքը կարդալու համար սեղմեք այստեղ՝ «Չարից և բարուց անդին»